Jedan od zaštitnih znakova Ljubuškog sredinom XX stoljeća je građevina izmedu Pošte i nekadašnje Osnovne škole na putu Ljubuški-Vitina-stari hotel.
Njegova prošlost i početak rada se vezuje za familiju Jakić koja ga je izgradila da služi prvim turističkim ambicijama Ljubuškog.
U prizemlju zgrade nalazila se bašta na otvorenom, velika sala, kuhinja a na lijevoj strain prostorija za služenje pića “s nogu” te sanitarni čvor. Iza zgrade hotela se nalazio magazine za hranu i piće i prateće kancelarije. Na drugom spratu sobe su pretvorene u kancelarije a na trećem i četvrtom spratu su bile sobe za izdavanje. 60-tih godina ove sobe su bile “prolazne” za profesore i nastavnike u školama a najmanje za izdavanje putnicima “namjernicima”. Velika sala je bila centar okupljanja.
U njoj je “bujao” život, naročito ponedjeljkom. S vremenom je u nju prenešen ogromni šank, jer je prostorija nasuprot velikoj sali “izdana” mesnoj industriji “Zmajevac” iz Zenice. Ugostiteljsko preduzeće “Vodopad Kravica” je (ne)uspješno rukovodilo ovim turističkim objektom jer je godinama bivalo u gubicima.
Improvizirana autobuska stanica se nalazila preko puta starog hotela pa su svi putnici imali prilike da koriste ugostiteljske usluge u starom hotelu.
Danas Ljubuški posjeduje autobusku stanicu primjerenu drugim gradovima ali više nema putnika i “života” kao kada je postojala virtualna autobuska stanica. Tako se ponavlja ona narodna: ”Drumovi ce poželjeti Turaka,ali Turaka biti nece”. Ovakva situacija se može objasniti “automobilskim standardom” pa gradani nemaju potreba za korišćenjem autobuskog saobracaja. Ipak, prvi dojam, svih koji su dolazili i prolazili kroz Ljubuški je onaj koji je ostvaren u starom hotelu. A tu su bili naši ljubuški “ambasadori”-konobari koji su posluživali, usmjeravali, savjetovali goste.
Njihovo ponašanje je bila “slika” Ljubuškog za turiste i prolaznike. Jedan od najreprezentativnijih ljubuških turistickih poslenika je bio konobar Ljubo Anic,koji danas “uživa” zaradenu penziju ostvarenu radeci najvecim dijelom u starom hotelu.
Impozantan u pojavi, slatkorjeciv, brz i odgovoran bio je “prva violina” konobarskih usluga u Ljubuškom. Ljubo je prema gostima bio uctiv, kulturan i civilizovan. U svome radu je imao manire “becke škole”. Prošlo je mnogo mladih konobara kroz ugostiteljstvo u Ljubuškom, ali nikada više konobara kao što je bio Ljubo Anić.
Osim “konobarisanja” Ljubo je bio i ostao tipični predstavnik ljubuškog gradanstva kojeg krase osobine otvorenosti, ljudskosti, multietničnosti. Ljubo je i u privatnom životu uzoran muž i brižan otac.
Osim Ljube najbržu i najkvalitetniju uslugu u starom hotelu su pružali Mirko Bulić i Stanko Šunjić.
Mirko, malen rastom a “bogat” težinom, je iznenadujuće bio brz u usluzi. Imao je osmijeh kojim je “krijepio” duše gostiju.
Stanko Šunjić je bio omiljen medu gostima jer je bio “šeret” sa puno vica i duhovnosti, šala i doskočica. Kada su sva trojica bili na “smjeni”,sve je bilo “ko po koncu” a slika koju su oni odašiljali o Ljubuškom bila je upecatljiva i trajna.
U starom hotelu radili su i drugi konobari, koji zaslužuju da ih pomenemo: Biško i njegova supruga Mila, Nezir i Zineta Gujic, Hrvoje Pavlovic i njegova supruga, Pero Slišković i njegova supruga, Maksumic Smajo, Ereš Stipe, Vukadinovic Ruža, Šarac i njegova supruga, Rade Marić,Vesna (ljepotica)…
Svi oni su na nama primjećivali radost trenutka, žalosna stanja, brige... Povremeno su učestvovali sa nama u svakodnevnim događanjima.
U njima smo imali podršku i zato ih se sjećamo sa poštovanjem jer su “služeći” nas, zaradivali svoj “nasušni” kruh i časno radili svoj posao.
Jedna anegdota svjedoči kakvi su bili odnosi između ugostiteljske posluge i stranaka. Profesor Pera je nakon podnevnog odmora i spavanja stigao u stari hotel na popodnevnu kafu. Prošao je pored šanka, rekavši “jednu kafu” i sjeo u “dno” hotela ispod slike vodopada Kravice. Zineta Gujic (Nezirovica) je donijela kafu, prolazeci pored praznih stolova i stolica govoreći Peri: ”Mogao si sjesti u ćukovinu”, aludirajući zašto Pera nije sjeo pored šanka da bi ona kraće morala hodati!
U takvom okruženju i atmosferi, iz dana u dan, starili su i konobari. Starile su i stranke tražeći svoje životne puteve i neki novi hotel koji bi bio nova slika Ljubuškog.
